Joyce de Vos

3 maanden onderweg

Op 26 november jl. kwam mijn album ‘Het Anker’ uit. Een mooie, maar ook intensieve tijd brak aan…, want met een album komt ook een groot stuk van jezelf ‘uit’. Er zijn ineens zoveel meer mensen die een kijkje in je hart mogen nemen. Heel kwetsbaar, maar ook mooi. Je ontvangt feedback; van mensen die het mooi vinden en ervan genieten en van mensen die aangeven wat beter had gekund. Ach ja, het hoort erbij; uitgeleerd ben je nooit!

Wat voor mij de boventoon voert is dat ik dankbaar, dankbaar, en nog eens dankbaar ben voor het behalen van het doel dat ik voor ogen had; het volgen van mijn hart, zonder daarbij geremd te worden door angst. En nóg belangrijker, dat mijn hart hoorbaar is op het album. Dat is iets wat je vooraf in principe niet kunt instuderen. Het is zo of het is niet zo. Ik weet nog goed dat ik aan het inzingen was in de studio. Gedurende die tijd keek ik tegen een grote lamp aan, die van bovenaf op mij scheen. Die lamp was mijn focuspunt. Elke keer als ik er naar keek, voelde het alsof God naar mij keek en wij een ‘onderonsje’ hadden (zoals ik beschrijf in mijn nummer ‘Zijn om te Zijn’). God was bij me en ik mocht mijn hart voor Hem uitstorten. Zo’n gaaf en vertrouwd gevoel was dat!

Dat gevoel gaat overigens niet weg. Het blijft; ook nu ik weer thuis achter mijn piano zit en er opnieuw melodieën en teksten vanuit mijn binnenste omhoog borrelen. Dan stort ik opnieuw mijn hart uit en is Hij daar weer. En tja, dan ben je ineens 3 maanden verder en denk je: wat is er allemaal gebeurd? Nou, best heel veel!