Joyce de Vos

Vraag van Pickwick

Pickwick vroeg onlangs aan mij (middels hun theezakje): ‘Wat zou jij het liefst tegen je jongere zelf zeggen?’ Poeh! Dat is nog eens een vraag! In gedachten ging ik terug naar dat jonge meisje en bedacht me wat ik op dat moment nodig zou hebben om te horen. Langzaam maar zeker kreeg ik woorden in gedachten, die ik graag met je deel:

“Meisje, de wereld om je heen is zóveel groter dan jou; dan wat jij denkt, vindt of voelt!

De enige die daar een beetje zicht op heeft is die grote God daarboven. Degene die jou en alle mensen om je heen heeft bedacht & gemaakt.

Hij wilde niet ver van jou vandaan blijven en stuurde daarom het dierbaarste wat Hij had, Jezus, naar de aarde. Als je met iemand vrienden wilt worden, word dat dan met Hém, want Hij laat je als geen ander zien hoe God écht is! Jezus kent Hem, veeeele malen beter dan al die mooie mensen om je heen! Door met Hem op te trekken, leer je de wereld te zien door Zijn ogen…

En dan kom je er inderdaad achter dat de wereld groter is dan jouw wereld. En dat die wereld ook jouw gaven, talenten, liefde en passie nodig heeft om te worden zoals God het bedoeld heeft.

God past dan wel niet in je hoofd, Hij past wel in je hart! Dé perfecte plek van waaruit je alles kunt en mag doen wat bij jou past. Dus volg dat hart, in alles!!!!!”

Joyce de Vos

3 maanden onderweg

Op 26 november jl. kwam mijn album ‘Het Anker’ uit. Een mooie, maar ook intensieve tijd brak aan…, want met een album komt ook een groot stuk van jezelf ‘uit’. Er zijn ineens zoveel meer mensen die een kijkje in je hart mogen nemen. Heel kwetsbaar, maar ook mooi. Je ontvangt feedback; van mensen die het mooi vinden en ervan genieten en van mensen die aangeven wat beter had gekund. Ach ja, het hoort erbij; uitgeleerd ben je nooit!

Wat voor mij de boventoon voert is dat ik dankbaar, dankbaar, en nog eens dankbaar ben voor het behalen van het doel dat ik voor ogen had; het volgen van mijn hart, zonder daarbij geremd te worden door angst. En nóg belangrijker, dat mijn hart hoorbaar is op het album. Dat is iets wat je vooraf in principe niet kunt instuderen. Het is zo of het is niet zo. Ik weet nog goed dat ik aan het inzingen was in de studio. Gedurende die tijd keek ik tegen een grote lamp aan, die van bovenaf op mij scheen. Die lamp was mijn focuspunt. Elke keer als ik er naar keek, voelde het alsof God naar mij keek en wij een ‘onderonsje’ hadden (zoals ik beschrijf in mijn nummer ‘Zijn om te Zijn’). God was bij me en ik mocht mijn hart voor Hem uitstorten. Zo’n gaaf en vertrouwd gevoel was dat!

Dat gevoel gaat overigens niet weg. Het blijft; ook nu ik weer thuis achter mijn piano zit en er opnieuw melodieën en teksten vanuit mijn binnenste omhoog borrelen. Dan stort ik opnieuw mijn hart uit en is Hij daar weer. En tja, dan ben je ineens 3 maanden verder en denk je: wat is er allemaal gebeurd? Nou, best heel veel!

Joyce de Vos

Mijn album is uit!

Enkele maanden geleden werd duidelijk dat ik i.s.m. Ralph van Manen een album uit zou gaan brengen. Je weet dus dat het er aan zit te komen en je bent enorm nauw betrokken bij het het hele proces, maar tóch! Het is een vreemde gewaarwording wanneer je het allereerste exemplaar uit een zojuist opengetrokken doos tevoorschijn tovert… Even valt alles stil om je heen; opwinding en ook wel een beetje ongeloof vulden mijn hart. Is dit echt míjn cd?

De studio in!

Sjonge! Wat kan er een hoop veranderen in een half jaar tijd:) Eerlijk durven uitkomen voor mijn dromen was een enorme stap, maar het is nu duidelijk voor me dat als je eenmaal één enge stap vooruit zet, er automatisch een tweede en een derde volgen. Gek eigenlijk… maar ook héél tof! Het daagt me uit om stappen te blíjven zetten en niet terug te keren naar mijn o-zo-veilige comfort-zone.

I’m going public with this!!!

Wat is het spannend om iets, wat je lange tijd voor jezelf hebt gehouden, naar buiten te brengen. Lange tijd vond ik het wel prima zo… totdat ik erachter kwam dat je mensen kunt zegenen met datgene waar jíj vol van bent. Als je dat beseft, ga je toch anders kijken naar wat je doet.. en ervaar je de noodzaak om stappen te zetten. De focus ligt dan niet direct op hoe groot die stappen moeten zijn, áls je maar een stap zet! Het in leven roepen van deze website is zo’n eerste, kwetsbare stap voor mij.